| Mikumi, Tanzania Bij gebrek aan fotos van mijn kinderen volgt hier maar wederom een relaas over het leven in Tanzania! Onderhand heb ik hier wel een kind in huis, een klein puppy maar heb dus nog niet de mogelijkheid een foto daarvan door te mailen. Zal jullie ook besparen, het is een lichtbruin geval, typical African village dog, met witte voorpootjes en nog reuze onhandig. Sinds half november bevind ik me weer op het continent. Dit keer Tanzania wat veel groter en leger maar even arm is en ten noorden van Malawi ligt. Ik was al die tijd in NL om oa. Swahili te leren en te wachten totdat de papieren rond zouden zijn (werkvergunning, residence permit, medical registration). Dat was half nov. nog niet het geval maar toen werd ik er wel op af gestuurd in de hoop dat het dan misschien wat sneller zou gaan. Illusie uiteraard maar goed, toen ik met de $$$ aan kwam zetten toen is het stapeltje papieren wel van het ene buro naar het andere verhuist en na nog eens 4 weken te hebben gewacht is de werkvergunning nu wel rond. De rest dus nog niet maar ik mag in ieder geval mijn handen uit de mouwen steken! Mikumi is een plaatsje aan de grote weg van Dar es Salaam naar Lusaka (Zambia). Het is vanaf Dar 300 km maar door de vele detours en de verkeersdrempels in het Mikumi National Park, waar je 50 km doorheen moet, rijdt het absoluut niet door en doe je er ruim 4 uur over. Het is een klein plaatsje, met genoeg lawaai! Langs de weg allerlei tentjes waarlangs de truckers stoppen en gezellig doen met de locale bargirls etc! Bruisend Night Life! Ik geloof dat er ongeveer 10000 mensen wonen, iets meer als je alle buitenplaatsjes meerekent. Het ligt omgeven door wat bergen aan 2 kanten en dus ten oosten ligt het Nat'l Park, wat het natuurlijk heel aantrekkelijk maakt hier te werken! Je komt gegarandeerd olifanten langs de weg tegen, vaak ook giraffen en zebras en impalas!!! Fantastisch om te zien hoor! Behalve over die weg ben ik nog niet in het park geweest. Daar heb ik nog tijd zat voor. Er schijnen ook leeuwen te zitten en ander van zulk soort tuig dus zeker de moeite waard! Mikumi Health Centre is eigenlijk een begrip binnen Memisa. Ooit eind jaren tachtig werd er een onderzoek ingesteld waaruit bleek dat hier ter plekke toch hoog nodig een ziekenhuis moest komen te staan. Memisa heeft zich daar tegen aan bemoeid. Groots plan, er zou een ziekenhuis komen met 300 bedden, een operatiezaal etc. Toen stond er alleen maar een klein poli'tje. Daar heeft Memisa het nodige geld in gepompt. Uiteraard liep niet alles even gesmeerd en zijn er wat berekeningsfouten gemaakt en weet ik wat al niet meer. Volgens mij niet anders dan anders, zulk soort toestanden horen er nu eenmaal bij. Maar goed. Memisa ging fuseren tot Cordaid, Herfkens werd minister van ontwikkelingssamenwerking en eindresultaat daarvan is dat de kraan is dicht gedraaid. Sorry Mikumi, er is geen geld meer (dat is er wel maar we besteden het ergens anders, lekker puh! (?)). Zoek het maar uit. Inmiddels staat er nu wel een health centretje met ongeveer 30 bedden en een kleine operatiekamer. Er worden op het moment nog 2 staffhouses gebouwd, afgebouwd met centen van Cordaid. Maar dan zou het ophouden. Jammer van dat ziekenhuisplan maar dat moet Mikumi maar zelf uitzoeken? Dat is allemaal wat kort door de bocht. Voorganger Loes zat er tot nov 2000 en had al aan gegeven dat er nog geen vervanging mogelijk was van een arts. Uiteindelijk heeft Cordaid dan toch maar weer ok gezegd, zodoende zit ik hier. Het idee was om de assistent medical officer, die net klaar is met zijn opleiding, dat hij de baas wordt, op het klinische front. Maar omdat hij nog weinig ervaring zou hebben, mag ik hem gaan inwerken en klaar stomen om het dan na een jaar over te gaan nemen. Hoe het nu verder gaat met de bouwplannen? Misschien is 300 bedden net wat te veel van het goede. Maar uitbreiding zou wel goed zijn, evenals een grotere, adequatere OK ruimte, en een Rontgenkamer bijvoorbeeld. De dichtsbijzijnde ziekenhuizen liggen allemaal minimaal 2 uur rijden hier vandaan, over onverharde wegen die dus in het regenseizoen moeilijk begaanbaar zijn. Daarbij het grote probleem van ruraal Africa, men heeft geen geld voor transport etc etc! Eigenlijk is in vele andere opzichten Mikumi wel een succes. Vanaf het begin hebben ze locale personeel aangetrokken en die zelf opgeleid en voor cursussen gestuurd etc. De staff is dus heel betrokken bij de health centre en zeer gemotiveerd. Hoewel dat tegenwoordig ook wat minder wordt doordat de salarissen achterblijven... De health centre draait om haar eigen inkomsten van patienten. Dat is al heel wat. Maar die zijn dus niet hoog genoeg om ook de salarissen mee te laten stijgen. Blijft een dilemma. Nog meer de prijzen omhoog doen en de patienten blijven helemaal weg. Dus dat kan ook niet. Er wordt hevig gedacht aan allerlei income-generating activities. Zo is er ook een guesthouse gebouwd hier achter de health centre. Natuurlijk ideaal met zo'n park om de hoek. Helaas trekt het niet zoveel mensen. Er kan niet luid en duidelijk voor geadverteerd worden want dan moet er weer belasting over betaald gaan worden, dat schiet dan ook niets op. Andere ideeën worden nog uitgewerkt. De health centre is van de Diocese. Er zitten hier veel nonnen. Ook zij worden bij regelmaat op cursus gestuurd. 'Ga jij maar laboratoriumschool doen want we hebben daar nog iemand nodig!' Twee nonnen doen op het moment de artsenopleiding en zullen over 4 jaar klaar zijn. Het is uiteindelijk de bedoeling dat zij hier komen werken en dat ze dan met 2 artsen (en alsnog al die bouwplannen uitgevoerd krijgende) een ziekenhuisstatus zullen krijgen! Er wordt dus wel aan gewerkt van binnen uit. Maar doordat er dus een jaar geen arts gezeten heeft, er geen goede handover heeft plaats gevonden zijn ze weer een paar stappen achteruit gegaan. Gewoon zonde. Enfin, nu zit ik hier! De AMO die ik moet gaan opleiden zit nu een paar weken in een groter ziekenhuis voor de ervaring. Er zijn ongeveer 6 medical assistents die vnl de poli waarnemen. Alle ingewikkelde gevallen zie ik weer. En alle operaties zijn voor mij! Inmiddels al 2 keizersnedes gehad in de 2 volle dagen die ik tot nu toe gewerkt heb! Het is toch wel weer leuk zo bezig te zijn, patienten te zien (ik heb de afgelopen 6 maanden eigenlijk niet gewerkt, vandaar!!!), te opereren. Vandaag een man gezien met zeer wsl een Kaposi's sarcoma (gezwel dat geassocieerd wordt met AIDS). Vader van 10 kinderen waarvan er nog maar 2 in leven zijn. Een vrouw wiens man en 4 van haar 8 kinderen zijn overleden, ziet haar eigen gewicht ook drastisch zakken met telkens weer een infectie hier of daar. Een klein kindje dat cerebrale malaria heeft gehad en daarna toch behoorlijk achteruit is gegaan in de ontwikkeling. Vaak zien we dat niet, de gevolgen van zo'n ernstige ziekte. Zijn we blij dat ze wakker worden uit een coma of dat de stuipen ophouden. Of bij een moeilijke bevalling dat het kindje toch ademt. Dan gaan ze naar huis en hoe het dan gesteld is met de mentale ontwikkeling dat weten we dan niet. Heel af en toe zie je dan wel zo een kind die dan terug komt, of voor wat anders. Een man met lymfe stuwing in een been tgv een worminfectie, ook bekend als elefantiasis (re Elephant Man, zelfde aandoening andere oorzaak?) Maar ook een vrouw van 45 met al 10 jaar klachten van general body pains, niks helpt, 'maar doctor, kan het geen tuberculose van de botten zijn?' Ik heb dus geen directe collegas, ben de eindverantwoordelijke voor al het medische dus dat is best wel wat. Maar met maar 30 bedden blijft het overzichtelijk. Terwijl ik hier zit te tikken druipt het zweet langs m'n lichaam. Het is bijna kerst??? Met 30 graden buiten merk ik er niks van. De eerste kerstkaart, van Oom Roel nota bene, met een sneeuwtafereel moet de stemming er een beetje inbrengen!!! Blij de koopgekte in NL even niet mee te hoeven maken! Maar Sinterklaas was toch ook even in Tanzania op bezoek en heeft dit puppy achtergelaten op mijn stoep! Nik heet ie, voor originaliteit... Ik heb hier weer een mooi groot huis om in te verdwalen. Prachtige tuin, waarin soms aapjes aan het spelen zijn! Mooie vogeltjes die komen badderen en tussen de palmbomen heen en weer vliegen! De buurkinderen komen ook geregeld aanwaaien. Proberen mij Swahili bij te brengen. Hopeloos geval!!! De taal komt uit dezelfde groep als die talen in Malawi. Dat maakt het wel ietsje makkelijker maar zo raak ik ook alles door elkaar. De mensen en zelfs ook veel van de staff spreken geen of nauwelijks engels. In Malawi is engels de tweede nationale taal. Maar Nyerere heeft Swahili als nationale taal gemaakt, niks geen engels! Dus ik moet wel! Het is ook wel leuk maar uiterst vermoeiend!!! Tanzania is een van de armste landen van de wereld. In vergelijking met Malawi zijn er een aantal dingen hier beter, verder ontwikkeld en andere dingen juist in Malawi weer. Zo zie ik hier nog veel meer huisjes van klei en stokken terwijl in Malawi die toch meer zelfgebakken kleistenen gebruiken. De wegen zien er hier weer beter uit. Nou ja, minimale verschillen eigenlijk. Malawi is alleen veel voller en heeft weinig resources. Tanzania is enorm groot, met maar 33 mln inwoners ook erg leeg. Veel nationale parken en wild (Serengeti, Ngorongoro Crater) en Mt Kilimanjaro om de touristenindustrie aan te trekken en daarnaast ook nog eigen natural resources. Ik hoop die berg komend jaar nog te beklimmen met een vriendin. De hoogste berg van Africa, 5800m ongeveer! Maar dat is nog ver in de toekomst. Eerst maar eens volledig aan het werk! Het is altijd leuk om wat nieuws te lezen, hoe het met de neven en nichten gaat! Af en toe ben ik in de gelegenheid een Internetcafe te bezoeken, en even op de site te kijken! Oom Piet had het al over portemonneeën trekken! Ja, dan komt het hier toch! Er is een clubje in NL die zeer betrokken is ook met de health centre. Zij verzamelen geld in en ondersteunen diverse projectjes hier waardoor toch nog veel van de grond is gekomen. Veel van de studiekosten worden met dat geld betaald. Voor de bouw zijn een aantal apparaten aangeschaft etc. Het wordt zeer goed besteed. Enkele gepensioneerde artsen houden zich er ook mee bezig. Dus. Met name in deze tijd van het jaar, denkende aan de minder bedeelde medemens...help Mikumi een handje en stort op Rabobank rekening Gemert, 11.87.02.890 tnv Missieprokuur Congregatie van de Heilige Geest, Postbus 17, 5420 AA Gemert. Re: Mikumi account 232/donation Ik kan ook iets persoonlijkers bedenken als de familie als familie iets in wil zamelen dan zoek ik een projectje uit en hou jullie up to date met datgene waar het geld heen gaat! Laat maar horen!!! Alvast Bedankt, Asante Sana! Prettige Kerstdagen iedereen en een fantastisch 2002! Ingrid |
t.n.v. Maartense Aid Fund
te Lelystad