| Beste MAFfers, Allereerst wil ik ook namens Mikumi Health Centre iedereen bedanken die ons hier wil ondersteunen! Ik ben erg onder de indruk van al jullie inzet. Ik hoop binnenkort de administrator eens mee te nemen naar een Internet Cafe om haar de site te laten zien! Inmiddels heb ik het ook vermeld dat er een MAF bestaat en alle steun wordt enorm gewaardeerd. Ik zal eens vragen of iemand van de staff een verhaal kan schrijven om een beeld te geven van het leven hier! Misschien wel aardig, illustratief. Op het moment verkeren we eigenlijk in een kleine crisis. Mijn uitzending had voor ogen een assistent medical officer die net van school kwam, hem verder te begeleiden zodat hij later, na 1 jaar, als in charge van het klinische werk het over kon nemen. Hij, Mr. Mwanakulya, heeft eerst als clinical officer hier gewerkt. Er werd toen een proposal geschreven hem voor verdere opleiding te sturen. De opleiding werd gesponsord vanuit NL. Sinds half 2001 is hij klaar met die opleiding. Eerst hebben we hem naar een groter ziekenhuis ook binnen de Diocese gestuurd om meer ervaring op te doen. In februari is hij dan terug bij ons gekomen. Ik had een soort studieplan opgesteld, hiermee zouden we verder gaan. Maar nu weigert hij het contract te tekenen. Hij vindt het contract niet goed maar maakt het ook niet bespreekbaar. Hij heeft al besloten hier niet te willen werken en per direct eigenlijk gaat hij weg. Dit is een ontzettende domper natuurlijk voor de health centre. Alle energie die in die jongen gestopt is vanuit hier met natuurlijk de verwachting dat hij daarna wel een paar jaar voor de health centre zou blijven werken. Wat precies zijn redenen zijn weten we nog niet. De opleiding was niet voor niets, in ieder geval is hij ermee geholpen. Maar de opzet was anders uiteraard. Hoe nu verder? Het bestuur van de Diocese moet nog ingelicht worden. Ik denk dat we snel advertenties moeten zetten in de hoop dat er iemand op reageert! Het is erg krap op de arbeidsmarkt, het zal moeilijk zijn. Er is nog iemand in opleiding als AMO, maar die is pas volgend jaar juli klaar. Zij is een non dus dat biedt wat meer houvast! Wat voor een weerslag Mwanakulya's vertrek zal hebben op de overige staff is ook afwachten. De administrator vreest dat de staff gedemotiveerd zal raken. Dat we niet meer zo snel mensen voor cursus/opleiding zullen sturen als ze toch zomaar weglopen naderhand. Op zich is dat probleem natuurlijk te ondervangen door een soort van contract aan te gaan, dat ze na een cursus in ieder geval voor bepaalde tijd voor de health centre moeten werken. Blijkbaar is dat niet gedaan toen met Mwanakulya. Enfin, het is allemaal nog vers van de pers! Iedereen (management) is nogal beduusd eronder. We hebben vrijdag nog een keizersnede met zijn tweeën gedaan. Dat ging heel goed, ondanks zijn onzekerheid. Voor mij betekent dit voorlopig geen reliëf wat betreft de diensten! Ik had gehoopt dat hij na een paar maanden wel zelfstandig kon opereren zodat we de diensten konden delen maar dat zit er nu niet in. Ik zal de andere clinical officers meer op sleeptouw nemen maar die mogen niet zelfstandig gaan opereren natuurlijk. Aangezien mijn aanstelling volgens Cordaid m.n. betrekking had op de AMO, valt ook hier een gat en de vraag is hoe Cordaid daarop zal reageren. Ondertussen is het wat rustig geworden in de health centre, met patienten- aantallen. Dat is overal een beetje zo. De mensen zijn nu druk op het land bezig, voorbereiden op de oogst etc. Weinig geld ook in huis. Waarschijnlijk dat het na de oogst weer wat toe zal nemen. Deze maand verwachten we een tweede workshop met de consultants die hebben gekeken of het nodig/haalbaar is dat er hier uitbreiding plaats vindt (JA!). Ondertussen heeft Cordaid aan de hand van hun draft-report ook nog wat steun toegezegd wat in ieder geval een positief geluid is. Hopelijk kunnen we dan over een jaar zelf Röntgenfotos maken en zijn ze bezig met de uitbreiding van de operatiekamer! Het echo-apparaat is kapot, helaas. Die is nu in Dar Es Salaam waar het hopelijk gemaakt kan worden. Echo en Röntgen zijn toch wel belangrijke onderzoeksmogelijkheden. De mensen weten dat ook en komen soms speciaal voor een foto of een echo. Nu moeten we ze door verwijzen en dat kost hun weer geld voor transport en wij verliezen er patiënten mee. Nu ligt er ook een vrouw op zaal met een gezwel in de buik en het zou toch handig zijn te zien met de echo wat er precies aan de hand is. Mogelijk dat we nu niet onder een operatie uitkomen. Wel leuk om te melden is dat mijn patiënt met een open been nu na 2 maanden wondbehandeling naar huis is! Ik heb daar een huidtransplantatie op gedaan en dat heeft goed gepakt. Behalve die transplantatie was daar de bijna dagelijkse wondverzorging door de verpleger en verpleeghulp die dat heel zorgvuldig hebben gedaan! Pas ben ik mee geweest op de Mobile Clinic naar een dorp. Zal even uitleggen. Vanuit de health centre wordt er ook mother-child-healthcare verleent in omliggende dorpjes (4), die maandelijks bezocht worden door de primary health care-nurse en een andere nurse-midwife. Met een koelbox gaan ze dan daar heen om kindertjes te vaccineren en te wegen en problemen te onderkennen. Ook zwangeren worden dan gecontroleerd. Daarbij hoort er ook gekeken te worden naar andere primary health care aspecten in het dorpje, zoals water en sanitatie, onderwijs mbt hygiene en bijvoorbeeld malaria-preventie etc. Dit gebeurt meestal samen met 2 village health workers en met de traditionele vroedvrouwen. Ik ben vorige week dan een keer mee geweest, met een doos medicijnen mee om meteen wat mensen te zien die klachten hebben. Ik kreeg iets van 15 mensen op 'het spreekuur'. Wie ik daar ook zag, Mlekwa! Ik weet niet meer of ik dat verhaal verteld heb. Mlekwa is in december bij ons geboren, prematuur van 1.3 kg. En zijn vader was net een week eerder aan een schedelbasisfractuur overleden. De moeder zat dus plotseling zonder man, zonder geld/inkomsten, en met een prematuur kindje en nog eens 4 kinderen thuis. Grote problemen. Ze kon niet opgenomen blijven met dat babytje. Ik vreesde voor het leven, 1.3 kg is wel erg klein, maar wat kan je doen in zulk soort omstandigheden? Drie weken later kwam ze weer terug met een doodzieke Mlekwa, amper gegroeid, opgezet buikje, geel. Maar weer kon ze niet opgenomen worden vanwege de andere kinderen thuis en gen geld. Moeizaam. Met antibiotica dan maar laten gaan. Blijkbaar heeft het kereltje het toch gehaald maar een paar weken terug was ze er weer met hem. Nu weliswaar wat gegroeid maar met een longontsteking. Dit keer had ze wel wat centjes (ik heb wel wat bijgelegd) en waren de andere kinderen elders ondergebracht zodat ze wel kon blijven. Het knapte weer op en kon naar huis. En nu zag ik Mlekwa in het dorp zelf, en nu wel 3.2 kg wegend! Dat is dan toch leuk om te zien. Die naam vergeet ik niet meer, het betekent de Achtergelatene (vanwege dat zijn vader voor zijn geboorte was overleden). Gisteravond hadden de nonnen een fund-raising dinner voor de kleuterschool die ze vorig jaar gestart zijn. Blijkbaar erg populair, er komen steeds meer aanmeldingen maar de ruimte die ze ervoor hebben is veel te klein. In eerste instantie was het voor de kinderen van de staff bedoeld en was de garage van hun convent groot genoeg. Maar nu lopen er wel 20 kinderen rond en loopt het over. Ze willen een gebouw laten neerzetten welke ongeveer $15000 gaat kosten. Dit was hun eerste fund-raising dinner ervaring! Er waren iets van 15-20 gasten uitgenodigd. De opbrengst in cash viel, naar mijn Hollandse maatstaven!, wat tegen. Men kwam met Tsh 5000- 10000 (ongeveer$5- 10), totaal iets van $60. Ikzelf had wat dieper in de zak gegraaid. Maar een aantal beloofde ook wat zakken cement en 5 vrachtwagens aarde/bakstenen! In ieder geval een begin! Leuk. En het was ook gezellig hoewel het vrij stijfjes en formeel begon allemaal! Eind maart is het Pasen. We willen wat gaan doen voor de staff. Of een soort van picnic of een cadeautje oid. Of een feest! Dat spreekt mij wel meer aan! Daar hebben we eigenlijk geen geld voor maar hopen toch iets te kunnen doen. Ik kwam gister een collega uit Turiani tegen die vertelde dat er bij hun 12 verpleegsters (van de 38 totaal!) gingen vertrekken naar de regerings- ziekenhuis! Hoewel het salaris wat zij bieden gelijk is aan die van de regering, hoeven ze er minder hard voor te werken en zijn er wat andere benefits die het aantrekkelijker schijnt te maken voor de staff. Wij moeten ook op onze hoede zijn voor een uittocht. We willen onze staff natuurlijk behouden maar daar moeten we dan ook wat voor doen. Misschien dat het MAF hier ruimte voor biedt? Op het gebied van AIDS/HIV daar wil ik ook aandacht aan gaan besteden. Er was ooit een groepje met een paar mensen uit het ziekenhuisje en een paar vanuit het dorp, die zich bezig hielden met voorlichting en dergelijke. Door gebrek aan fondsen is dat wat stil komen te liggen. Daar moet weer leven in geblazen worden. In welke vorm, dat moet nog overlegt worden. MAF kan hier ook een belangrijke bijdrage aan geven! En de kippenfarm! Om een inkomen te creëeren door het verkoop van eieren en evt. kippen. Fr. Mbissa (secretary) is bezig met een proposal te schrijven hiervoor. Wanneer dat klaar is kan ik het toesturen, voor evt. funding vanuit MAF? Ik laat het hier voorlopig weer even bij. Ik vind het leuk ook van jullie te horen, en als er vragen zijn, laat maar weten. Natuurlijk zijn jullie ook allemaal (maar niet tegelijk!!!) van harte welkom in Mikumi! Karibuni Sana! Nogmaals bedankt ook namens de mensen hier, voor al jullie inzet!!!! Groeten, Ingrid |
t.n.v. Maartense Aid Fund
te Lelystad