| Hallo allemaal! Dat ma hier geweest is lijkt al een eeuwigheid geleden. Ongelofelijk gewoon. Binnen no time zat ik weer tot aan m'n oren in het werk. De lekkere bruine kleur en de extra 2 kilo zijn er dus ook allang weer af! Het was wel heerlijk er even helemaal uit te zijn geweest. Ook wat meer van het land gezien natuurlijk. Erg mooi hoor, zo naar het zuiden toe. Eerst een stuk langs de weg wat me aan America doet denken. Dan Baobab Valley, een dal vol met Baobab bomen, heel bizar! En dan de weg omhoog in haarspeldbochten, de hoogvlakte op naar Iringa. Prachtig. Weer een heel ander landschap, waar het meteen ook wat koeler was. En wat ma meteen opviel waren de stenen huisjes. Wsl tegen de kou dat daar meer aan gedacht wordt? Of was er een project mee bezig?? Dat zou ook kunnen. In Ruaha National Park erg veel beesten gezien, fantastisch. Zelfs een groepje leeuwen met prooi! Helaas, zal ma allemaal wel verteld hebben eigenlijk, maar onze filmrolletjes zijn zoek! Bewijs hebben we dus niet. Ook niet van die Olifant die vlak voor onze auto op zijn kop ging staan en van die luipaard die uit mijn hand at.... Ma heeft hier rondom ook wel wat meegemaakt. Soort van feest bij de nonnen op het hoofdkwartier, waar er enkele meisjes werden ingewijd. Enorm opgetut in spierwitte jurken met franjes en plastic bloemen in het haar etc etc! Het was een hele lange zit maar op het laatst toen al het officiële achter de rug was werd er volop gedanst en getrommeld! Ook was er op de health centre het afscheid van Father Mbissa, die de rol van hospital secretary had. Hij was tegelijk zo ongeveer met mij begonnen. Had net een jaar opleiding gehad en nu dus voor het eerst in zo'n functie. Erg lastig voor hem met ook alle gevolgen voor ons, wat we nu merken!!!! Door hogere hand is hij overgeplaatst. Dat heb je dan weer met zo'n instituut als de kerk. Geen controle over. Na zo'n investering, de bisschop heeft tenslotte voor zijn secretaris-opleiding gezorgd, en wij (middels de Morogoro Support Foundation uit Leiderdorp) voor de computercursus die hij nodig had, opeens gone, weggevlogen! Hij mag nu patiënten counsellen en spiritueel begeleiden in een ander ziekenhuis. Maar goed, zo'n afscheidsgebeuren, toch ook altijd apart met speeches en gedoe eromheen. En natuurlijk werd ma uitgenodigd bij de nonnen op de laatste avond in Mikumi! Was erg leuk, werd haar een cadeautje aangeboden en zij had ook voor hen iets meegenomen. Daar hadden ze het, toen ik na de vakantie thuis kwam, nog over! Nu heeft ze in ieder geval de health centre enzo gezien. Weet ze waar ik uithang en weet ze waar het goede doel van MAF voor gebruikt wordt! Ze kreeg wel een complex geloof ik, dat men verbaasd was dat zij zo dik en groot was!!! Kan je nagaan!!! En telkens als Mama werd aangesproken, maar dat betekent toch wel zoiets als mevrouw hier en is wel respectvol. Maar als NL klinkt het meteen als Moeke geloof ik! Zanzibar, de laatste week was puur zon zee en strand! Hoewel, we hebben toch ook wat regen gehad. Maar desalniettemin, bruinbakken en lekker eten! Dat is inmiddels toch al 2-3 weken geleden. Meteen weer in het werk gestort. Die eerste week werd er meteen al een heel ernstig zieke vrouw binnen gebracht. Vreselijk, had al een week thuis gelegen met enorm verbrande benen (iets anders dan mijn verbrande benen van Zanzibar) nadat ze in het open vuur gevallen was tijdens een epileptisch insult. Beide benen verschroeit tot op de spieren, stinken tot en met, met zelfs een made die eruit kroop ergens. Dood en dood ziek. We konden niet anders dan beide benen te amputeren tot boven de knie zelfs om haar leven te redden. Na de ingreep, als je dan zo'n lijfje ziet, met 2 stompjes van benen....ben ik maar even naar huis gegaan, even uitgejankt. De dagen erna was het ook nog allemaal op het randje. Maar nu lijkt ze toch aan de betere hand. De wonden genezen langzaam aan. Natuurlijk is ze er nog lang niet en vraag je je ook af, hoe moet dat dan? In een dorpje ergens, heuvelig terrein nota bene, met 3 kinderen, en een moeder. Geen man of wat. Er is een Italiaanse pater in de buurt die haar nu financieel ondersteunt in ieder geval, voor de behandeling hier. We moeten nog maar zien hoe het dan straks thuis moet gaan. Als het kan willen we haar toch door verwijzen voor revalidatie en misschien valt er toch wat te doen met protheses hoewel ik vrees dat het allemaal te hoog is. Dag op dag bekijken. Tja, dus met zoiets vergaat het hele vakantiegevoel wel! Daarnaast lag er ook ontzettend veel administratie om te doen. Jenet is nog hier tot eind okt om te helpen met de financiën. Het is wel duidelijk dat degene die ervoor is nu, er eigenlijk maar weinig interesse in heeft of het gewoon niet aan kan. Dat blijft een zorg. Hopelijk vinden we daar wel op korte termijn een oplossing voor zoals een bookkeeper van buiten aannemen. Kan zij, de huidige treasurer misschien de plaats van de secretary overnemen. Ik moest nog een rapport schrijven voor Cordaid. Dat lijkt nu vrijwel af te zijn en ik hoop het maandag per email de deur uit te sturen! Het Basket Fund, een fonds bestaande uit verschillende donaties uit het buitenland wat op een hoop gegooid wordt en vervolgens per healthunit verdeelt hoort te worden, dat rapport schijnt nu geaccepteerd te zijn. Daar was ik voor de vakantie enorm druk mee! Nu is het nog wel wachten op het geld hoor. Want ook al is het goed gekeurd dan nog vinden ze allerlei mogelijke manieren om te dwarsbomen en de boel te vertragen! Ook een leuk nieuwtje was dat Anna, een van onze jonge verpleegsters, geaccepteerd is voor een opleiding tot anaesthesie-verpleegkundige. Hier heb ik ook achteraan gezeten voor de vakantie. Natuurlijk vrij laat maar zitten zeuren (telefoon en brief) voor als er een plaats vrij zou komen! En die kwam er dus hup. Anna op cursus. Een stimulans voor haar en voor ons komt het prachtig uit want we hebben 2 van die verplegers maar die moeten ook weer voor upgrading. Als er 1 een jaar of 2 jaar weg is voor studie, blijft er maar 1 over dus dat is niet te doen. Als Anna volgend jaar terug is kan 1 van die jongens weer verder. Met Jenet hebben we nu ook eens goed gekeken naar de salarissen. Eeuwig probleem natuurlijk maar hier werd er tot op heden een salaris daterend uit 1998 gegeven! Na diverse berekeningen etc willen we vanaf nu dan de salarisschaal van 2001 gaan hanteren. Dat zijn minima vastgesteld door de regering. De meeste mensen gaan er toch mooi op vooruit. Bij een paar is het minder groot verschil en bij 5-6 die gaan er een beetje op achteruit (doordat we ze verkeerd hadden ingeschaald in het verleden en doordat we aan sommige staff een local addition gaven, die is komen te vervallen). Nu wordt wel iedereen gelijk behandeld, wat een hoop onrust ook weg neemt. De secretary eerst had een ander idee over hoe de salarissen te verhogen, stapsgewijs. Hierdoor werden sommigen eerder verhoogt dan anderen en kreeg je scheve gezichten! Hoe we het gaan doen is weer iets anders!!!! Het is toch wel een verhoging van bijna 25% in het budget!!! Maar, als alle gelden goed worden bijgehouden en de juiste potjes worden benut plus beter omgaan met de inkomsten en uitgaven. Dan zou het wel haalbaar moeten zijn! Daarom ook belangrijk om de juiste persoon op die plek van treasurer te krijgen! Misschien als Jenet voor 2 jaar tekent?!!! Trouwens met dat kindje die enorme brandwonden had, daar gaat het heel goed mee. De wonden zijn bijna dicht, nieuwe huid groeit aan. Alleen ontstaan er wel contracturen. Dat blijft ook een lang verhaal. Moet intensieve fysiotherapie krijgen maar dat ontbreekt hier. Misschien in Morogoro. Daar nog eens achter aan. Ook zou een plastisch chirurg tzt van pas komen. Wat het fonds betreft, ik ben nog op onderzoek uit voor een zuurstofconcentrator hier in Tanzania, hoe duur dat is. Ik heb al wel een prijs uit NL, maar dat is dan nog zonder transport/douane kosten. Vrij prijzig bij elkaar. Wel gaat onze prioriteit daar naar uit dus als het akkoord is met jullie willen we daarop wachten en het geld daarvoor gaan gebruiken. Een nieuw verlosbed staat dan als tweede op de lijst; ik zag net dat bij 1 van de 2 bedden die we nu hebben een poot gebroken is! Daar begint het al! De bloedtransfusie-flessen (35 stuks) zijn gekocht van het overgebleven geld van de koelkast! Hartelijk dank ook daarvoor! Er staan op het moment 2 volle flessen in de koelkast, ready for emergencies! Het werkt een stuk prettiger, minder gestress! We moeten nog wel een soort van seminar gaan houden, mensen voorlichten over vrijwillig doneren etc. Staat geplanned voor komende maanden. Dan moeten we ook nog een goede voorziening gaan treffen om ook al die mensen te gaan counsellen. Het bloed wordt natuurlijk op HIV getest maar tot nu wordt het resultaat niet meegedeeld. Je mag eigenlijk niet zo maar op HIV testen zonder eerst een counsel gesprek te hebben gehad met de patiënt/cliënt. Je kan ze ook niet droog mededelen dat ze positief zijn dus, thanks but no thanks! En iemand met een doodsvonnis weer weg sturen! Joseph die voor Counselling een speciale training ook gehad heeft, gaat daar mee aan de gang, om iets op te zetten om dat soort dingen wel op een goede manier te kunnen ondervangen. Met al het spul thuis, de hond, 2 poezen, de 2 kippen met de 11+4 kuikens gaat het allemaal goed. Oeps, ik lieg.... we hebben onlangs 1 van de al opgegroeide kuikens in een kerriesausje gedaan! Was heerlijk! Er liggen weer 13 eieren die nu uitgebroed worden, de productie gaat gestaag door. Daarna misschien maar eens wat eieren voor cake en gebak gaan gebruiken! Joseph en Josephine hebben 3 jonge poesjes, oh zo schattig dus misschien....Af! OK, ik heb wel weer genoeg op papier/scherm staan geloof ik! Hartelijk dank voor ieders ondersteuning en laat eens wat van jullie horen, dat vind ik ook leuk! Ma had maar weinig roddels te vertellen dus, barst los!! Ingrid |
t.n.v. Maartense Aid Fund
te Lelystad