| Heri Ya Mwaka Mpya! Dat komt er nu veel vlotter uit dan een jaar geleden! Een gelukkig nieuwjaar dus aan allemaal! Hopelijk een goed begin geweest voor allen. Zelf ben ik bij een NL stel geweest in Turiani, dat ligt hier bijna 3-4 uur rijden vandaan. Inclusief oliebollen en appelflappen, jawel! Zelfs een Sparkling wine werd open gepopt, ons enige vuurwerk!!! Turiani, nog dorpser dan hier, weg van de snelweg! Vrij stil en onopgemerkt verder 2003 in. De volgende dag geBBQ'd bij een ander stel, weer erg gezellig enzo. Dus, prima begin!!! Einde 2002 werd nog spannend met ma terug in het medische circuit maar gelukkig werd dat met goed nieuws afgesloten en zo te horen weer helemaal de oude!!! Toch altijd raar als je dat zo van verre te horen krijgt. Dank aan iedereen die voor haar gezorgd heeft etc!!! Ook aan de staf van het Rijnland Ziekenhuis. Ik kreeg zelfs bericht van de directeur daar en van Oscar, de gepensioneerde chirurg uit dat ziekenhuis, dat ze bij haar langs waren geweest en dat ze goed op haar zouden passen!!! Heel aardig. Het Rijnland Ziekenhuis heeft een speciale band met Mikumi Health Centre. Ik geloof dat het terug gaat naar Ype die er als assistent gewerkt had en doordat hij naar Tanzania vertrok is dat contact verder gegroeid. Door interesse mn van Oscar is daar de Morogoro Support Foundation ook ontstaan. Zij hebben al heel wat steun gegeven aan deze health centre en dat zet zich voort tegenwoordig in het hele trainingsprogramma dat we hebben voor het personeel. (vervolgopleidingen, cursussen, bijscholing) In dezelfde tijd was er een behoorlijk over-en-weer gemail voor het volgende project van MAF! Dit is geloof ik ook heel mooi afgesloten met fantastische bijdragen van mensen waardoor de zuurstofconcentrator aangeschaft kon worden. En door alle inspanningen van Richard en een aantal ooms voor een hele goede prijs en goedkope transport mogelijkheid!! We wachten met spanning en geduld op de arrival van de machine!!!! Werkelijk fantastisch en we zijn iedereen ontzettend dankbaar voor die inzet! Hoewel het geld van het laatste project, het verlosbed, al eerder was overgemaakt was er een probleem met de levering ervan. Maar van de week heb ik het toch voor elkaar gekregen. Weer een typisch verhaal trouwens! Begin december ging Sr Juliette met Josephine naar Dar es Salaam om wat grotere inkopen te doen, waaronder de aanschaf van dat bed. Dit zouden we bij MSD doen, de nationale groothandel van medicijnen en medische dingen. Bleek er bijna niks in huis te zijn! Erg vervelend, zo'n reis kost ook best wat geld natuurlijk en dan met (bijna) lege handen terugkomen?! In de loop van de maand een paar keer gebeld of ze al wat binnen hadden gekregen. Laatste x nog vorige week vrijdag. Nee, ze hadden al die dingen (van onze boodschappenlijst) nog niet in huis. Ja het zou besteld zijn. Wanneer komt het dan binnen? Nee, durf ik echt niet te zeggen. Blijven aandringen, uiteindelijk kwam het erop neer dat als ik weer eens zou bellen in april zo rond die tijd, wie weet... Precies, lekker vaag. Enfin, eind december doen we altijd een stock count, soort balans van wat er in huis is en aan de hand daarvan doen we een 3-mnd bestelling van de gewone medicijnen, spuiten en dat soort zaken. Ik dacht dat zelf eens te gaan doen. Kon ik meteen wat andere pharmacies af,voor het kijken en vergelijken! Nou, heb het geweten hoor. Wat een gedoe! Maar goed, onze waslijst met inkopen besteld bij MSD. Vervolgens vraag ik toch voorzichtig of er een verlosbed in huis is. Nou, laten we maar even gaan kijken in het magazijn. Ja hoor! Daar stonden er al 2 opgesteld, en daar die stapel dozen dat zijn er nog 5. Zijn die pas binnen dan? Nou nee, niet pas, toch wel al een paar maanden dat ze daar zo staan!!! Tja! Dus hup, pakt u maar in. Het is een praktisch bed, waarvan het voeteneind weg onder het hoofdeinde geschoven kan worden, met beensteunen, matrasje en een aanhangsel voor een bak. Voor degene die al in een NL ziekenhuis bevallen zijn is dit bed misschien niet zo 1-2-3 als een verlosbed te herkennen! Goh ja, als ik denk aan die verloskamers daar!!! Grote zalen, met een prachtig bed met allerlei toeters en bellen, wat zeker de weeen doet verlichten?! Hier gaat het er allemaal wat eh minder gezellig/prive er aan toe! Onze verloskamer heeft op het moment 2 bedden. Er kan een gordijn dicht getrokken worden erom heen. Het kan. Het gebeurt dus niet altijd. De deur van de verloskamer opent zich zo dat je meteen kan zien of het hoofdje al staat bij wijze van spreken! De vrouwen liggen meestal van de eerste weeen tot aan de geboorte op dat bed; een enkeling loopt wat rond. Soms is er een moeder/zus/tante bij. De mannen zijn nooit ergens te bekennen totdat het allemaal echt achter de rug is en er betaald moet worden zodat ze vrouw en kind terug naar huis kunnen nemen! Vandaag moest ik bij een vrouw op de verloskamer kijken. Zij lag op dat 2e bed dat wat mankementen vertoont. Inderdaad, wiebelend, het achterste (voeteneinde) deel kan zo verschuiven! Ach het kan nog wel gebruikt worden maar als 3e bed. Nu kunnen we het nieuwe bed daar neerzetten en bij drukte dat oude bed uitstallen. Perfect! De verloskundigen/verpleegsters waren erg blij met het nieuws! Oh ja de verdere inkopen in Dar. Kijk, alles wat ze niet bij de MSD hebben moeten we dus in de kleinere shops gaan zoeken. AF en aan gerij tussen de smalle drukke straten van de stad. Ik was met een driver dus dat was wel prettig! Was er zelf niet zo uitgekomen. En je moet ook maar net weten waar al die tenten zijn! Dus het was een bij elkaar rapen van alles. Toch konden we niet alles vinden, helaas. Maar ja, we hadden het overgrote merendeel wel en jeetje, wat een idiotie!! We waren met de landcruiser, soort van 'van', bestelbusje weet je wel, daar moest alles in!! Wat een giller. Dat ging dus voor geen meter. Wat hebben we moeten doen?! Zo goed mogelijk inpakken in die auto en kijken wat er over bleef. Iets van 50 dozen en de 8 nieuwe matrassen. Goed, dus die zouden we dan op de bus zetten. Hoe krijgen we die naar de bus? Hm... ja, alles weer uit de auto en die dozen met matrassen er in!!!! Enorm gehannes. Uiteindelijk hadden we er maar 40 in kunnen doen met 7 matrassen erbij. Die op de bus. Wel een handig systeem trouwens, en aangezien het ook netjes is aangekomen, betrouwbaar! Kost wel weer wat extra dat wel. Maar nu terug naar de rest. We bleven met meer achter natuurlijk. Nou, passen en meten, herindelen etc. Dozen open trekken en gaten vullen met infuusflesjes (plastic) en dozen handschoenen!! We zijn er 4 uur zoet mee geweest maar het is gelukt en zelfs het bed kon mee! Nu hopen dat we ruim voldoende hebben voor de komende 3 mnd en dat we de volgende keer minder hoeven te bestellen zodat het wel normaal in de auto past allemaal! We hebben het over een order van bijna 4 mln Tshillings! Ja dat is toch 4000 Euro! Ongelofelijk. Maar dat is wel het budget ervoor. Dit proberen we tot nog toe gewoon vanuit onze eigen inkomsten te bekostigen en dat lukt ook wel. Er is ook wel ruimte om wat te bezuinigen maar dan bezuinig je ook meteen in de patiëntenzorg en dat is ook niet altijd goed! We hebben bijvoorbeeld geen insuline en eigenlijk zou dat best wel handig en nodig zijn maar ja dat is dan weer iets nieuws en maakt het alleen maar meer. Gelukkig kunnen wel de meeste diabetici hier af met gewone medicijnen. De echte insuline-afhankelijke diabetici zullen waarschijnlijk vroegtijdig overlijden, dat je die haast niet ziet. Nu hebben we wel onlangs een aantal 'bazen' gehad, zal maar zeggen uit de wat hogere inkomensgroep, met diabetes en een wondinfectie bijv. Soms zijn die dan wel gebaat bij kortdurende insuline therapie totdat de infectie over is. Maar goed, het voordeel is dan ook dat juist die mensen wel het geld ook hebben om dan naar een ander ziekenhuis (Morogoro) te gaan die het wel hebben. Zo is het altijd wikken en wegen! Weinig 'vrije tijd' gehad dan in Dar. Een avond bij Ype en Belia geweest, heerlijk gegeten. Wat bijgepraat etc. Zij hebben een prive praktijk in de stad en helpen ons ook met supplies, wanneer ze bijna expired raken etc. Kreeg weer een doos mee van ze! Mooi! Wel ervoor gezorgd dat ik geknipt kon worden. Dat was hoog nodig! Mariel had er in november geloof ik de schaar er in gezet maar dat was ook weer uitgegroeid. Plus het model, Mariel???! Ha! Begin december hadden we nog de wereld aids dag viering. Was best geslaagd. Het werd bij ons voor gehouden. Schoolkinderen die een toneelstukje opvoerden of iets zongen, een gedicht voorlazen, dat soort dingen! Zijn ze hier erg goed in! Gevolgd door een sessie speeches, waaronder een van mij. Helaas nog in het Engels met de vertaling door Robert. Maar het ging toch redelijk en kreeg er de complimenten over van de volgende spreker, de district commissioner uit Kilosa, onze eregast! Daarna was het even lunchen en toen op naar het voetbalveld voor de finale van de speciaal georganiseerde Wereld Aids Dag competitie. Het werd 4-2 als ik het me goed herinner, voor de HomeBoys uit Kidoma (dat is het deel van Mikumi hier)! Daar was de regeringsafgevaardigde van de gemeente (?, de MP) aanwezig om de prijs uit te reiken. Het heeft wel even geregend maar al met al verliep het toch prima die dag. Of de message tav Aids dan overkomt blijft de vraag maar ja, daar hoop je maar op natuurlijk! Wat valt er meer te vertellen?! Op het moment ben ik bezig met het jaarverslag. Dat is ook altijd zo'n enorme job! Alle statistieken verzamelen, er een verhaal omheen doen etc. Dan moeten we aan de plannen voor komend jaar werken. Er zijn al veel plannen bedacht alleen moeten die uitgevoerd gaan worden! Daar moeten we echt achteraan. Opfriscursus voor diverse kaders, muskietennet revolving fund, aids voorlichting, schoolgezondheidszorg, etc. De bouw zal eerdaags van start gaan, om de 2 onafgemaakte gebouwen in ieder geval af te maken en dan hopelijk ook die nieuwe operatiekamer erbij. Uit het potje van Cordaid. Dit heeft ook de nodige vertraging opgelopen. Achteraf nooit helemaal duidelijk waarom het zo lang heeft moeten duren maar goed. Zo gaat dat nu eenmaal! Met kerst had ik zelf dienst. Voor de staff hadden we een dagje uit geplanned, het park in! Het ligt hier naast de deur maar velen zijn er nooit in geweest omdat je toch een auto nodig hebt! Bleek een groot succes, men heeft genoten! Geen leeuw weliswaar gespot maar wel al het andere grotere wild! Ikzelf reed die zaterdag tussen kerst en oud/nieuw naar het park om even wat te drinken/lunchen/relaxen! En wat kwam ik midden op de dag, midden op de weg zomaar tegen?! Een leeuwin!!!! Gaaf hoor, stak vlak voor m'n neus over! Natuurlijk had ik mijn camera niet in de aanslag, moest er nog een filmpje zelfs in doen en tegen die tijd stond ze al in de schaduw onder een struik 50 m verder. Tja! Geen bewijs, wel grote verhalen. De bisschop kwam tweede Kerstdag voor een mis en om de patienten te... 'blessen', hoe zeg je dat?! Precies! Het leuke nieuws is natuurlijk dat Richard dit jaar de oversteek maakt!!! Vind ik erg leuk dat ie dat doet, om ook eens te zien hoe het er hier aan toe gaat en waar ik het allemaal zo over heb! Ik ben benieuwd hoe hij het zal ervaren!!! Maar, om naar uit te kijken! Ook leuk is de mailwisseling met Yvonne! Na zoveel jaren weer eens contact, erg goed! Dit door de MAF! Ma belde vandaag nog en wist te vertellen over zoveel zwangeren weer in de familie!!! Dat het allemaal goed mag gaan! Ze blijft hopen op een van mij, but forget it, ma!!! Een van mijn 2 poezen is wel bevallen, met 4 jonkies, waarvan ik er 1 net de deur uit gedaan heb. De anderen moeten eerdaags volgen. En ik geloof dat de andere poes nu ook zwanger is. Dus... nou, op dat nivo dan! We hadden nog een bevalling van een drieling! Bijzonder. Ik had dat nog nooit meegemaakt. Van te voren gezien op de echo, maar ja, ook zonder echo was het op een mijl afstand zichtbaar. Jeetje, wat was die vrouw groot!!!! Ze kreeg 2 jongens en een meisje, op redelijk gewicht voor een drietal, 1.7kg, 1.7kg en 2kg. Het laatst meisje moest op gang geholpen worden maar deed het toen prima. Helaas om een vage reden wilde moeder niet lang opgenomen blijven, tot de borstvoeding goed zou gaan en alles thuis ook een beetje geregeld was. Maar ze was pertinent! Geen verwondering toen de vader van de kinderen een paar dagen later kwam vertellen dat er 2 overleden waren... Ach, het is natuurlijk een enorme last hier. Cecilia die haar twee benen moest missen kon uiteindelijk ontslagen worden na ik geloof iets van 3 mnd opname! De wonden waren bijna genezen. De rest kon ze wel thuis zelf doen/laten doen. Nu alleen nog achter de rolstoel aan voor haar. Hier tegenover is een soort van MBO/HTS school en daar schijnt iemand te zitten die dat evt zou kunnen maken. Daar moet ik zelf dan even achteraan nog. Nou ik geloof dat het wel weer te lang is geworden. Het is inmiddels ook al 1 uur 's nachts!!! Welterusten! Ingrid |
t.n.v. Maartense Aid Fund
te Lelystad